Laser fibrowy: dlaczego przy znakowaniu stali nierdzewnej małych kodów QR moduły zlewają się i kod jest nieczytelny?

Przy małych QR na nierdzewce najczęściej wychodzi po prostu ograniczenie plamki i ilości ciepła odkładanego na bardzo małej powierzchni. Jeżeli szerokość pojedynczego modułu zbliża się do średnicy ogniska albo do realnej szerokości ścieżki po stopieniu/przebarwieniu, to krawędzie zaczynają się rozlewać i moduły się sklejają, nawet jeśli obok zwykły tekst jeszcze wygląda w porządku. Zaokrąglone narożniki też zwykle biorą się z tego, że galvo i parametry wypełnienia nie są już w stanie oddać tak drobnej geometrii, szczególnie przy zbyt gęstym hatchu, za dużej mocy albo zbyt niskiej częstotliwości impulsów. Nierówny kontrast na powierzchni często pokazuje, że energia nie rozkłada się równo: czasem przez lekkie rozogniskowanie, czasem przez złą korekcję pola, a czasem przez sam sposób znakowania, który bardziej przegrzewa jedne miejsca niż inne. Przy QR bardziej liczy się czysta separacja modułów niż „ciemny” wygląd, więc zbyt agresywne ustawienia paradoksalnie pogarszają czytelność. Często pomaga zejście z energią na impuls, zwiększenie prędkości, korekta focusa i sprawdzenie, czy rozmiar modułu nie jest po prostu za mały dla tej soczewki i tej długości fali. Jeśli używasz wypełnienia krzyżowego albo kilku przejść, to też łatwo dołożyć materiału na krawędziach i zamknąć przerwy między polami. Jaki masz rozmiar całego kodu i soczewkę, np. 110×110 czy 160×160?

Miałem bardzo podobnie przy małych QR na nierdzewce i u mnie winne były głównie za duża średnica plamki względem modułu oraz zbyt mocne dociążenie energią, przez co krawędzie się rozpływały i robiły się „okrągłe”, a kontrast wychodził patchy zamiast równy. Dopiero po zejściu z gęstością wypełnienia i lekkim skorygowaniu ostrości kod przestał się zlewać; jaką wielkość modułu masz teraz ustawioną?