Skąd bierze się pionowa linia łączenia nadruku na kubkach z logo przy sublimacji 360°?

Najczęściej to wychodzi na styku początku i końca owijki, kiedy papier minimalnie się przesunie, ma mikrozakładkę albo sam projekt nie schodzi się idealnie na obwodzie kubka. Przy pełnym kolorze i ciemniejszym tle taka granica robi się od razu bardziej widoczna, nawet jeśli przesunięcie jest naprawdę małe. Czasem dokłada się do tego nierówny docisk na zamku prasy albo różnica temperatury dokładnie w miejscu łączenia. Macie tam grafikę dociętą na styk, czy z lekką zakładką i testem pod konkretny obwód kubka?

Najczęściej to wychodzi na styku początku i końca arkusza: minimalna zakładka albo mikroprzesunięcie papieru przy owijaniu kubka, czasem też różnica temperatury lub docisku dokładnie w tej strefie daje taką cienką pionową granicę, szczególnie na ciemnym aplu i przy nadruku 360°. Macie tam idealnie zejście grafiki „na styk”, czy papier zachodzi choćby o 1–2 mm?

Najczęściej taka pionowa linia wychodzi dokładnie na styku początku i końca grafiki, kiedy papier ma minimalną zakładkę albo sam docisk na łączeniu nie jest równy na całym obwodzie. Przy ciemnym, pełnym tle widać to mocniej, bo każda różnica temperatury, czasu oddawania barwnika albo mikroprzesunięcie papieru od razu robi granicę. Czasem problem siedzi też w samym pliku, jeśli tło na łączeniu nie jest idealnie ciągłe albo grafika kończy się „na styk” bez sensownego zapasu. Robicie to na prasie z grzałką obejmującą cały kubek, czy na klasycznej opasce?

Najczęściej to wychodzi dokładnie na styku początku i końca arkusza, kiedy jest minimalna zakładka, mikroszczelina albo papier przy docisku pracuje nierówno na zgrzewie kubka. Przy pełnym 360° i ciemnym tle taka różnica od razu robi pionową granicę, nawet jeśli sam profil i grafika są poprawne. Czasem dokłada się do tego zbyt mocny docisk, lekko przekoszony montaż wydruku albo nierówny transfer temperatury na łączeniu grzałki. Robiliście ten wzór „na styk”, czy z małym overlapem grafiki?

Brzmi to trochę jak typowy „szew” przy zamknięciu grafiki na obwodzie, ale przy sublimacji 360° przyczyna potrafi być różna. Czasem wychodzi minimalna zakładka papieru albo odwrotnie, zostaje mikroszczelina między początkiem i końcem wydruku, która na ciemnym aplu od razu się pokazuje. Zdarza się też, że sam docisk na prasie nie jest równy w tym miejscu i transfer łapie odrobinę inaczej niż na reszcie kubka. Jeśli linia jest cienka i stała dokładnie w jednym miejscu, to sprawdziłbym też, czy projekt nie kończy się idealnie „na styk” bez żadnego zapasu pod zgranie. Pytanie też, czy problem pojawia się na wszystkich kubkach z tej partii, czy tylko na części, bo to dużo mówi o tym, czy winny jest plik, owijanie papieru czy sama prasa. Przy pełnym obwodzie i ciemniejszym tle nawet bardzo małe przesunięcie potrafi dać wyraźną pionową granicę. Robicie to na prasie zaciskowej pod kubki czy w piecu z opaskami?

Najczęściej to wychodzi na styku początku i końca arkusza, kiedy transfer nie schodzi się idealnie na obwodzie i robi się minimalna zakładka albo mikroprzerwa. Przy ciemnym tle widać to mocniej, bo nawet drobna różnica w docisku, napięciu papieru albo dosłownie 1 mm przesunięcia daje pionową granicę. Czasem dokłada się do tego jeszcze lekki ruch papieru podczas zamykania prasy albo nierówna temperatura przy krawędzi. Robicie to na papierze dociętym na styk, czy z małą zakładką?

To zwykle nie wygląda na błąd samego projektu, tylko na styk początku i końca transferu: przy sublimacji 360° minimalne przesunięcie papieru, zakładka albo nierówny docisk na zamknięciu grzałki potrafią dać właśnie taką cienką pionową granicę, szczególnie na ciemnym aplu. Ta linia wychodzi wam zawsze w tym samym miejscu względem kubka i zacisku?