DTF: ziarnistość i efekt „skórki pomarańczy” na pełnych aplach po transferze — skąd to się bierze?

Najczęściej taki „orange peel” na pełnych aplach wychodzi z nierównego stopienia/rozlania kleju: raz proszek siądzie grubiej (wilgoć w proszku/PET, inna ilość odpylania), raz film dostanie chwilowy „hot spot” na prasie albo wydruk jest minimalnie niedosuszony i po dociśnięciu robi się mikrostruktura mimo gładkiego pliku i testu dysz. Masz możliwość porównać jedną feralną serię z dobrą pod lupą i powiedzieć, czy ziarnistość bardziej wygląda jak „kropki kleju” (od spodu) czy jak faktura samego atramentu (od góry)?

Brzmi jak coś, co dzieje się „po drodze”, a nie w samym pliku — przy pełnych aplach często wychodzi ziarnistość, gdy warstwa kleju/proszku układa się nierówno albo film łapie wilgoć i raz się topi gładko, a raz robi się taka faktura. Mówisz, że test dysz jest OK, ale czy sprawdzałeś też, czy aple w druku mają identyczną gęstość/ilość bieli i czy proszek po strzepaniu nie zostaje miejscami grubiej (czasem to wychodzi dopiero po wtopieniu)? No i ta nieregularność między seriami pasuje mi do warunków: wilgotność w pomieszczeniu, dogrzanie prasy (rzeczywista temp. płyty), czas od wydruku do zaprasowania, albo różnice w odtłuszczeniu/strukturze tekstyliów. Na jakim materiale to robisz (poliester/bawełna/mieszanki) i ile mniej więcej mija czasu od druku do transferu?

Najczęściej taki „pomarańcz” na pełnych aplach wychodzi nie z pliku, tylko z warstwy kleju: proszek potrafi się rozłożyć nierówno (wilgoć, grudki, zbyt gruba/za świeża warstwa bieli/CMYK, za mało lub za dużo wygrzania w piecu), a potem przy prasie robi się mikrostruktura mimo że dysze są OK; jak jest nieregularnie między seriami, to bym porównał warunki otoczenia (wilgotność/temperatura), świeżość proszku i realną temperaturę prasy (czy nie faluje) oraz czy druk nie idzie raz szybciej/raz wolniej i inaczej nie dosusza kleju. Jaką masz wilgotność w pomieszczeniu i w jakiej temperaturze magazynujesz proszek oraz folię?

Najczęściej taki „orange peel” wychodzi, gdy proszek jest nierówno stopiony (wilgoć w proszku/folii, nierówne dosuszenie/wygrzanie w piecu, albo skacząca faktyczna temperatura/ciśnienie prasy), a ziarnistość potrafi też dać zbyt gruba warstwa bieli/kleju i przestój między drukiem a pudrowaniem/wygrzewaniem. Masz możliwość sprawdzić, czy problem pojawia się zawsze na tym samym miejscu na płycie prasy albo przy tej samej partii proszku (czy był otwarty i stał w wilgoci)?

U mnie taki „pomarańcz” na pełnych aplach najczęściej wychodził nie z pliku ani z dysz, tylko z tego, jak klej się zachowuje między seriami: raz proszek jest położony/grzany minimalnie inaczej (niedosuszenie albo przegrzanie) i robi się mikrostruktura, która po wprasowaniu wygląda jak ziarnistość. Druga rzecz to warunki w pomieszczeniu – wilgotność i temperatura potrafią zmienić, jak proszek łapie się do mokrego atramentu i jak później „płynie” podczas topienia, więc problem pojawia się losowo mimo tych samych nastaw prasy. Ja diagnozowałem to tak, że porównywałem film z tej samej rolki „dobry vs zły” jeszcze przed transferem: czy apla już na folii jest chropowata/matowa, czy dopiero po wprasowaniu się robi skórka – to od razu zawęża, czy winny jest etap proszkowania/wygrzewania czy sama prasa (docisk/rozprowadzenie ciepła). Masz możliwość zmierzyć wilgotność w pracowni i powiedzieć, czy skórka jest widoczna już na wydruku na folii, czy dopiero po transferze?

Miewałem podobny efekt i u mnie najczęściej wychodziło to z nierównego stopienia proszku (wilgoć w proszku/folii albo różna temperatura w tunelu/na płycie prasy), ewentualnie zbyt grubej warstwy białego lub niedosuszenia między warstwami, przez co apla „pęcznieje” w transferze. Jaką masz temperaturę i czas żelowania/utwardzania proszku oraz czy proszek i folie są trzymane w suchym miejscu?

Najczęściej taka „skórka pomarańczy” na pełnych aplach wychodzi nie od pliku, tylko od tego, jak układa się klej i farba: za gruba warstwa białego/koloru, zbyt mokry wydruk (niedosuszenie przed proszkiem) albo nierówne/za agresywne wygrzanie proszku, przez co klej robi się „kaszkowaty” i po dociśnięciu zostaje faktura. Skoro dzieje się to nieregularnie między seriami, ja bym podejrzewał wahania wilgotności/temperatury w pomieszczeniu, różnice w czasie od druku do proszkowania/wygrzewania albo to, że raz folia łapie więcej ładunku/kurzu i proszek siada mniej równo. Dobra próba diagnostyczna to porównać wadliwą i dobrą serię pod lupą po samym wygrzaniu (przed transferem) – jeśli faktura jest już wtedy, to problem jest na etapie suszenia/proszku, a jeśli wychodzi dopiero po prasie, to bardziej ciśnienie/realna temperatura płyty i równomierność docisku. Jaką masz temperaturę i sposób wygrzewania proszku (piec/na prasie) oraz ile czasu mija od druku do transferu?