DTF: biały podkład „wystaje” poza kolor po transferze (cień/obrys) — skąd to się bierze?

To wygląda dokładnie jak minimalne „rozjechanie” białej podbudowy względem koloru, tylko że na gotowej koszulce robi się to bardziej widoczne, bo biały na krawędzi łapie światło i daje efekt obrysu. Najczęściej źródło jest prozaiczne: pasowanie warstw (kalibracja) + mechanika prowadzenia folii, a dopiero potem ustawienia typu bi-direction i kompensacja. Bi-direction potrafi dorzucić mikrobłąd w osi skanowania, zwłaszcza na drobnym tekście, więc test w trybie uni-direction często od razu pokazuje, czy to „z tego”. Druga rzecz to feed/step i napięcie folii: jak folia minimalnie pracuje albo ślizga się na rolkach, biały i kolor potrafią się minimalnie rozjechać między przejazdami. RIP też bywa winny, bo część profili robi podbudowę z automatycznym „choke/spread” i czasem zamiast lekkiego schowania białego wychodzi mikroskopijne rozszerzenie albo zły kierunek kompensacji. Temperatura i transfer raczej nie „przesuwa” warstw względem siebie, ale może podbić widoczność rantu (np. za mocno wtopiony biały/klej na krawędzi). Dzieje się to tak samo na każdym materiale, czy głównie na bawełnie i przy konkretnych kolorach?

Brzmi jak klasyczny efekt lekkiego „rozjechania” białego względem CMYK, tylko że na koszulce wychodzi mocniej niż na folii, bo biały na tkaninie jest optycznie bardziej „kredowy” i łapie krawędź. Jeśli druk idzie w bi-direction, to nawet minimalna różnica w kalibracji lewo/prawo potrafi dać taki obrys szczególnie na drobnym tekście i cienkich liniach. Druga rzecz to samo pasowanie warstw w RIP-ie: czasem biały jest ustawiony z minimalnym choke/spread albo inaczej interpretowany antyalias na krawędziach i po transferze robi się z tego jasny rant. Mechanika też potrafi dołożyć swoje: ucieczka materiału, mikroskopijny skew pasa, albo różne zachowanie głowicy przy białym (inna lepkość, inny „strzał” kropli). Temperatura i folia raczej nie „przesuwają” warstw względem siebie, ale mogą podbić wrażenie obrysu, bo przy zbyt mocnym dociśnięciu/za wysokiej tempie biały potrafi minimalnie wypłynąć na boki i zrobi się halo. Szybki test, który dużo mówi, to wydruk jednokierunkowy (uni-direction) na chwilę i porównanie, czy cień prawie znika. Jakie masz ustawienia pod białą podbudowę w RIP-ie: choke/underbase (ile px/mm) i czy białe idzie jako osobna warstwa z innym rasterem niż kolor?

Miałem podobny efekt „obrysu” i u mnie najczęściej wychodziło, że biały nie jest idealnie w tym samym miejscu co CMYK (albo przez pasowanie w RIP-ie, albo przez minimalny rozjazd przy druku dwukierunkowym). Druga rzecz to sama folia/klej: po wgrzaniu potrafi lekko „popłynąć” i wtedy biały, który na folii wygląda OK, na koszulce robi się bardziej widoczny na krawędziach, zwłaszcza na drobnicy. Masz ten cień równy dookoła całej grafiki czy mocniej w jednym kierunku (np. tylko w prawo/dół)?

To wygląda jak klasyczny „halo” z białej podbudowy, które wychodzi, gdy biały jest minimalnie większy od koloru (choke/spread w RIP-ie) albo gdy pasowanie CMYK–W nie trafia idealnie przez bi-direction i mikroprzesunięcia karetki. Na folii bywa ledwo widoczne, a po wprasowaniu potrafi „wyciągnąć” biały na krawędziach, zwłaszcza przy cienkich liniach i tekście, bo klej i warstwa białego trochę pracują pod temperaturą i dociskiem. Jeśli to dzieje się mocniej w jednym kierunku (np. zawsze w prawo/lewo), to częściej mechanika/bi-direction; jeśli dookoła równomiernie, to bardziej ustawienia podkładu w RIP-ie. Jaką masz ustawioną kompensację białego (choke/spread) i czy druk idzie w bi-direction czy tylko w jedną stronę?